بر خلاف آنچه توده مردم به باورشان افتاده و بر خلاف آنچه توده ای ها، چپ سنتی، و مصدقی ها به غلط الغا کرده اند شانزدهم آذر گرچه در دانشگاه اتفاق افتاد ولی مسئله دانشجوئی نبود  بلکه مسئله سياسی بود که اگر پايدار مانده بود جلوی بسياری از حوادث بعدی که با دسيسه انگليس در ايران به اجرا در آمد را ميگرفت.  در شانزده آذر چه شد که اين عوامفريبان ساليان دراز است آنرا به غلط به مردم ايران تلقين نموده اند؟  

چون نوشتار آقای داريوش همايون در بر گيرنده وقايع اين روز نبود و باز هم موجبات گمراهی خوانندگان را فراهم ميآورد لذا دست به دامن تحقيق های ژرف تاريخی آقای مهدی شمشيری شدم تا يکبار برای هميشه اين اشتباه تاريخی را از ذهن مشوب شده مردم ايران پاک کرده باشم. 

آقای شمشيری در برگ 143 کتاب «بلای سلمان رشدی و آيات شيطانی در ايران» اين چنين مينويسد:

« رهبران جنبش های ضد دولت در هر کشور همواره در لابلای اقدامات و فعاليت های دولتی که مورد مخالفتشان است در جستجوی موارد و مطالبی هستند که بتوانند با دستاويز قرار دادن آنها به نا رضايتی مردم دامن بزنند.  

هر چند اين قبيل رهبران مخالف، به ظاهر خود را علاقمند به اصلاحات اجتماعی نشان ميدهند و به مردم وانمودميکنند که طرفدار رفاه و آسايش آنان ميباشند و حتی علت مخالفت خود را کوتاهی و قصور دولت در انجام اصلاحات و تامين رفاه مردم و همچنين عدم رعايت منافع ملی اعلام ميکنند، ولی ترديدی نيست که قلبا با انجام هر نوع اصلاحات اجتماعی توسط دولتی که با آن مخالف هستند،مخالفت می ورزند زيرا بر اين گمان هستند که هر قدم اصلاحی در افزايش محبوبيت دولت و تخفيف نا رضايتی مردم موثر ميباشد . 

اما، خواست و علاقه مقامات دولتی غالبا درست برعکس ميباشد، يعنی اين مقامات بيشتر در صددند که با دست زدن به اقداماتی حتی الامکان بر رفاه عمومی و رضايت آفرين بيافزايند و به هر ترتيب که امکان پذير باشد، تعداد بيشتری از مردم را جلب و از نا راضی شدن آنان جلوگيری نمايند.  

يکی از مهمترين دستاويز ها که در تمام طول تاريخ در سرتا سر جهان تاثير بسيار عظميمی در تهييج افکارعموم عليه حکمرانان وقت گذاشته کشته شدن و يا حد اقل مجروح شدن افرادی بيگناه توسط يا به دستور اين حکمرانان بوده است.  

هنوز بعد از متجاوز از سيزده قرن که از کشته شدن امام حسين به دست شـِمر و به دستور یـَزيد ميگذرد، آخوندان در تمام روضه خوانی های خود، با ياد آوری صحنه هائی که خود از آن قتل ساخته اند به اصطلاح خود با گريز زدن به صحرای کربلا، مردم را ميگريانند و به فرستادن لعنت بر شمر و یزيد وادار مينمايند.  

بنا بر اين در بيشتر موارد نبايد ترديد داشت که در موقع انجام تظاهرات ضد دولتی اولياء امور با تمام قدرت کوشش ميکنند که حتی يکنفر کشته، يا زخمی و مجروح نشود  [1]   و تظاهرات حتی الامکان مسالمت آميز باشد و بدون خشونت به پايان برسد ولی در مقابل، مخالفان دولت در تظاهراتی که برگزار ميکنند، غالبا و با تمام قدرت سعی مينمايند که تعدادی از مردم کشته و مجروح شوند و نيز هرچه تعداد اين کشتگان و مجروحين بيشتر باشد از نظر تبليغاتی به نفع آنان است، زيرا با تظاهرات به گريه و زاری و همدردی با خانواده های شهدا و انجام مراسم عزاداری ميتوانند تعدای بيشتری از مردم را با دولت مخالف سازند [2]  و بر تنفر آنان از دولت بيافزايند و بعلاوه بهانه ای برای برگزاری مراسم و انجام تظاهرات، تحت عنوان هفتم، چهلم و بعد تا سالهای سال به عنوان سالروز شهدا به دست بياورند که احيانا در هر يک از اين مراسم، موقعيت مناسب ديگری برای کشته شدن تعدادی ديگر و تحريک عده ای بيشتر عليه دولت فراهم سازند.  

در 16 آذر 1332 ( هفتم دسامبر 1953) دانشجويان دانشگاه تهران به منظور اعتراض به تجديد روابط سياسی بين ايران و انگليس (توجه کنيد اعتراض به تجديد روابط با انگليس) کلاس های درس را تعطيل نموده و به تظاهرات وسيعی بر عليه اين تصميم پرداختند و متعاقبا در زد و خورد و درگيری که بين آنان و ماموران حکومت نظامی رخ داد سه نفر دانشجو به قتل رسيدند و از آن به بعد، سالروز اين حادثه تا پايان سال 1357 که رژيم سلطنتی واژگون گرديد هر سال بهانه ای موثر برای برگزاری تظاهرات ضد دولتی گرديد.  

دو روز بعد از اين واقعه يعنی در تاريخ 18 آذر 1332 ريچارد نيکسون، معاون رئيس جمهوری وقت آمريکا، به همراه همسر و عده ای از مقامات عاليرتبه آن کشور برای يک ديدار توقف سه روزه به ايران آمد. 

حال شگفت آور اين است که هر چند قتل سه دانشجوی مذکوردر تظاهرات صورت گرفته بود که دانشجويان بر عليه دولت انگليس و به منظور اعتراض به تصميم دولت ايران در تجديد روابطه سياسی با دولت انگليس برگزار کرده بودند، ولی دستهای نا مرئی، اولا نام دولت انگليس را بطورکامل از اين واقعه حذف کرده و ثانيا آن را به مسافرت نيکسون به ايران که دو روز بعـــــد از آن واقعه صورت گرفته بود چسبانده و از سال بعــــد تا کنون همواره، در تمام نوشته های خودچنين وانمود کرده اند که قتل اين سه دانشجو در تظاهراتی بوده است که دانشجويان در روز ورود نيکسون به ايران و بمنظور مخالفت با آمريکا ترتيب داده بودند!!  

البته گذاشتن اقدامات ناراضی سازی، مربوط به انگليس در ايران و ساير نقاط به حساب آمريکا به منظور ايجاد تنفر در مردم جهان نسبت به آمريکا، منحصر به همين يک مورد نيست و نظايرفراوانی دارد مثلا:

1. اسناد منتشره توسط سی آی اِ  راجع به کودتا يا قيام 28 مرداد 1332 به درستی و خوبی نشان ميدهد که پيشنهاد برنامه ريزی برا ساقط ساختن دولت مصدق در آغاز توسط انگليس صورت گرفته و دولت آمريکا ابتدا آن پيشنهادت را رد کرده و تمايلی نسبت به آن نشان نداده و بعد هم که اين دولت با پيشنهادات بعدی انگليس موافقت کرده تمام برنامه ريزی و اقدامات خود را با همکاری تنگاتنگ و نزديک با دولت انگليس به انجام رسانده است ولی همان دست های نا مرئی از همان اولين روز های بعد از آن واقعه نام دولت انگليس را از ليست طراحان آن برنامه حذف کرده و تمام گناه ها را يکجانبه به گردن آمريکا انداخته اند!
2. در تاريخ 29 آبان 1358 مطابق با 20 نوامبر 1979 و 29 ذيحجه 1399 گروهی از افراد مسلح که تعدادشان به چندين صد نفر بالغ ميگرديد هنگام برگزاری نماز صبح به مسجد بزرگ مکه وارد شده و پس از گروگان گرفتن تعدادی از نماز گزاران، آنجا را به اشغال خود در آوردند. اين حادثه پس از شش روز در گيری و زد و خورد بين شورشيان و پليس عربستان که به کشته شدن صد ها نفر از دو طرف منجر گرديد و چند تن از مجتهدان جامع الشرايط عربستان سعودی فتوا دادند که نيرو های انتظامی ميتوانند درخانه خدا برای دستگير کردن عناصر مسلح به زور متوسل شوند (روز نامه اطلاعات مورخ 25 آذر 1358 به نقل از خبر گزاری فرانسه) پايان يافت . در آغاز امر کسی از هويت شورشيان و علت اقدام آنان آگاهی نداشت ولی با توجه به نفوذ ريشه دار قديمی و عميق يکی از دولت های استعماری در تمام گروه های اسلامی و نيز با توجه به اينکه شرکت های نفتی آمريکائی صاحب امتياز اصلی نفت در کشور عربستان سعودی ميباشند لذا دستهائی در پشت اين شورش قرار داشتند تا اينکه بالاخره طبق گزارش خبر گزاری فرانسه گروهی بنام "جنبش انقلابی مسلمانان جزيره العرب" مسئوليت اين اقدام را بر عهده گرفتند. "هدف از اين اقدام بر افروختن شعله يک انقلاب اسلامی مخالف با آمريکا و صهيونيزم بوده است". ( تيترروزنامه کيهان مورخ 6 آذر 1358).  چنين بنظر ميرسد که گردانندگان اصلی اين توطئه از پيش برنامه بسيار وسيعی برای ضربه زدن به آمريکا ترتيب داده بودند و آغاز گر اين برنامه دوم روح الله خمينی بوده که در آن زمان هنوز در قم اقامت داشته است. اطلاعيه دفتر خمينی مبنی بر "... بعيد بنظر نمی آيد که اين کار امپرياليسم خيانتکار آمريکا باشد تا با اين نيرنگ ها به صفوف فشرده مسلمين رخنه کند..." اين موضوع را تائيد ميکند.
3. حتی در مورد همين واقعه سلمان رشدی ما ميبينيم که اين هندی زاده تبعه انگليس در همان کشور انگليس کتابی بر عليه اسلام مينويسد و بعد هم قسمت عمده از در آمد فروش و انتشار آن در تمام کشور های دنيا به عنوان ماليات به خزانه دولت انگليس ريخته ميشود و بعلاوه سهم ناشر و سهم نويسنده از آن در آمد ها نيز در همان کشور انگلستان به کـار می افتد ولی تظاهرات بزرگ بر عليه آن در اسلام آباد پاکستان که طی آن حد اقل شش نفر کشته و مجروح شدند و بيش از يکصد نفر زخمی شدند بر عليه دولت آمريکا و در مقابل مرکز فرهنگی آمريکا انجام ميگيرد!!!»

با توضيح بالا روشن ميشود که هيچ يک از وقايع 16 آذر، 28 مرداد و  مسئله سلمان رشدی به آمريکا مربوط نبوده و انگليس با دسيسه قبلی برای بهره برداری از آن طراحی لازم را نموده است. اگر مسئله عراق هم بدقت مورد بررسی قرار گيرد و چه بسا مسئله يازدهم سپتامبر شايد به نتيجه مشابهی  برسيم. 

توجه آقای داريوش همايون،شاهين فاطمی،  جبهه ملی و بخصوص چپ سنتی را به اين نکته جلب مينمايد که اگر با جمهوری اسلامی در ستيز هستند و خواهان سرنگونی آن رژيم ميباشند بجای استفاده از ابزار هائی که توطئه بيگانه برای حفظ منافع خويش از طريق ملايان مبادرت ميورزد به حقيقت گوئی پناه ببرند و از نعل و به ميخ کردن پرهيز نمايند.  

ح-ک
جولای 30- 2004
نهم امرداد 1383
KRK/EJD